{"id":22505,"date":"2021-04-06T16:07:46","date_gmt":"2021-04-06T20:07:46","guid":{"rendered":"https:\/\/nche.com\/?p=22505"},"modified":"2023-02-28T22:33:33","modified_gmt":"2023-03-01T03:33:33","slug":"blog-the-joy-of-learning-how-your-kids-learn","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/nche.com\/nl\/blog-the-joy-of-learning-how-your-kids-learn\/","title":{"rendered":"De vreugde van leren Hoe uw kinderen leren"},"content":{"rendered":"

\"\"door Jessica Frierson, april 2021<\/span><\/p>\n

Haat je die blik niet? Je kent die ene, als je net voor de honderdste keer hebt uitgelegd, op de laatste manier die je kunt bedenken om het te doen, hoe je het wiskundige probleem moet oplossen. . . en beseffen dat uw kind u aankijkt alsof u in het Swahili spreekt?\u00a0<\/span><\/p>\n

Tenzij je toevallig op de Afrikaanse vlakten bent, betekent deze blik dat je kind niet begrijpt wat je zojuist je juf-mama-hart hebt uitgestort om ze te vertellen. Nu heb je twee mensen die zich slecht voelen over zichzelf en waarschijnlijk niet zo goed over de andere persoon. Je begint te vrezen dat alle zorgen dat je niet goed genoeg was voor thuisonderwijs, worden bevestigd. Je kind begint te verdrinken in ontmoediging. Waar ga je heen vanaf hier?<\/span><\/p>\n

Ik heb lang geleden geleerd dat de beste zet is om a <\/span>nieuwe zet<\/span><\/i>. Een andere benadering van het voortzetten van de les kan de sleutel zijn om de deur naar begrip te openen. Laat me je meenemen naar een herinnering die begon met deze blik, maar eindigde met de prachtige, mooie, zielsbevredigende blik van vreugde.<\/span><\/p>\n

We waren op DAG 20 iets (of was het 120 iets?) van het leren van de maaltafels. We waren begonnen met degenen. We waren nog steeds op degenen. Ik begon te denken dat we die zouden oefenen terwijl we reden om over tien jaar zijn rijbewijs te halen. We hadden een opwindend wetenschappelijk experiment achter de rug, lazen snel door en genoten van een geschiedenisvideo. Het volgende onderwerp was niet meer uit de weg te gaan. Het was tijd voor wiskunde en we waren geparkeerd op vermenigvuldiging voor een Zeer. Lang. Tijd. Ik zei een snel gebed en begon met een laatste sprankje hoop.\u00a0<\/span><\/p>\n

\u201cEen keer een is\u2026\u201d
\n<\/span>"Twee."
\n<\/span>\u201cNee, het is er een; het betekent dat je er \u00e9\u00e9n hebt, \u00e9\u00e9n keer.
\n<\/span>"Ok\u00e9, \u00e9\u00e9n keer is \u00e9\u00e9n."
\n<\/span>"E\u00e9n maal twee is..."
\n<\/span>"Drie."
\n<\/span>"Oh jee. Laten we hier nog eens naar kijken.\u201d<\/span><\/p>\n

En ik ging er weer overheen, alleen om DIE BLIK te krijgen. Mijn hart brak voor mijn zoon, wetende hoe ontmoedigend dit voor hem was. Konden we dit maar naar beneden krijgen, zodat hij weer zijn gelukkige, rennende, klimmende, springende, springende, springende zelf kon worden.\u00a0<\/span><\/p>\n

Ineens kreeg ik een idee. 'Laten we naar buiten gaan,' stelde ik voor. We gingen naar de patio waar ik hem tegenover me liet staan. 'We gaan jumping jacks doen,' zei ik tegen hem. "Terwijl je springt, zeggen we onze maaltafels." En zo begonnen we, terwijl hij me echode terwijl hij op het ritme van onze gezangen sprong. We werkten ons een weg door de vijven en gingen ze een paar keer door, terwijl ik geleidelijk stopte met hem de antwoorden te geven. Tegen de tijd dat ik klaar was om van uitputting neer te vallen, straalde het gezicht van mijn zoon terwijl hij genoot van het gevoel van prestatie dat hij had bereikt. DAT is nou een look die ik koester!<\/span><\/p>\n

Wat ik die dag had getroffen, was de kracht van het vinden van de 'leertaal' van mijn zoon, zoals ik het noemde, of leerstijl zoals het vaak wordt genoemd. De sleutel tot het openen van die deur naar begrip in zijn brein was bewegend en verbaal ritme. Binnen een week had hij de tafels van twaalf doorlopen! Terwijl ik dit waardevolle hulpmiddel in de jaren die volgden toepaste, kreeg hij zijn spelling onder de knie door ze buiten met stoepkrijt te schrijven; de grotere bewegingen die hij met zijn arm kon maken terwijl hij schreef, veranderden die leersleutel in zijn hersenen.\u00a0<\/span><\/p>\n

Ik gebruikte hetzelfde inzicht met mijn andere kinderen naarmate de jaren verstreken. Mijn gevoelige zoon leerde snel lezen toen ik hem een pan ma\u00efsmeel gaf om de letters in te tekenen. We leerden lange bijbelpassages, zoals het vijfde hoofdstuk van Matthe\u00fcs, uit ons hoofd door het op een zangerige manier uit te spreken. De actieven tikten met hun voeten in de begeleiding, terwijl de meer visuele leerlingen onder hen het vers voor vers keer op keer opschreven.\u00a0<\/span><\/p>\n

Wat ik had ontdekt, en later grondiger onderzocht, is dat de manier waarop onze individuele hersenen denken, lezen, leren, onthouden, redeneren, problemen oplossen en zelfs opletten, sterk verschilt van persoon tot persoon. Wat de ene persoon helpt nieuwe informatie te verwerken, op te slaan in het juiste deel van zijn hersenen en later weer op te roepen als dat nodig is, kan het proces bij een andere persoon belemmeren.\u00a0\u00a0\u00a0<\/span><\/p>\n

Het VARK-model laat dit zien. <\/span>Visueel<\/b> leerlingen gedijen met foto's, afbeeldingen en ruimtelijke organisatie van elementen. Degenen die goed leren met behulp van ritme, rijm, muziek of andere geluiden zijn dat wel <\/span>auditief<\/b> leerlingen. <\/span>Lezing<\/b>\/schrijfleerlingen blinken uit met de traditionele manier van onderwijs door het materiaal te lezen en\/of te schrijven. En <\/span>kinesthetisch<\/b> leerlingen, zoals mijn zoon, hebben beweging en aanraking nodig.<\/span><\/p>\n

Als u begrijpt op welke manier uw kind het beste leert en manieren vindt om zijn of haar lessen via die kanalen te verwerken, kan die vreselijke blik van verwarring en wanhoop veranderen in het prachtige gezicht van een kind wiens leerplezier is aangewakkerd met hoop en vertrouwen. Hoewel je veel over je kind kunt leren door ze gewoon te observeren in hun dagelijks leven en hun manier van leren, kan een cognitieve vaardigheidstest een handig hulpmiddel zijn om een vollediger beeld te krijgen van hun sterke en zwakke punten. Het kan een waardevolle investering zijn om de weg vrij te maken voor een effectieve leersfeer in uw thuisklas.\u00a0<\/span><\/p>\n

Als onderdeel van een beurs van het Gibson Institute of Cognitive Research hebben LearningRx Raleigh en Cary de kans gekregen om GRATIS cognitieve vaardigheidsbeoordelingen te geven aan een beperkt aantal scholen en co\u00f6peraties in het gebied en hebben ze NCHE Homeschoolers geselecteerd als een van de begunstigden! De Gibson-test kan gemakkelijk thuis worden afgenomen met behulp van een laptop of tablet; het duurt slechts ongeveer 45 minuten om te voltooien en het heeft een winkelwaarde van $97 per stuk.<\/p>\n

Lees hier meer over dit assessment en meld u aan.<\/strong><\/a><\/p>\n

Ik kijk ernaar uit meer te ontdekken over de cognitieve ontwikkeling van mijn kinderen en nieuwe idee\u00ebn op te doen over hoe ik mijn lesmethoden kan afstemmen op ieders behoeften.\u00a0<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Jessica Frierson is afgestudeerd aan de thuisschool en geeft haar tien kinderen sinds 2000 thuisonderwijs. Ze fungeert als secretaresse voor NCHE, schrijft voor\u00a0<\/em>BROEIKAS, en is de hoofdblogger voor<\/em>\u00a0de NCHE-blog.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

by Jessica Frierson, April 2021 Don\u2019t you hate that look? You know the one, when you\u2019ve just explained for the hundredth time, in the last way you can think to do it, how to work the math problem . . . and realize your child is looking at you as if you were speaking in Swahili?\u00a0 Unless you happen to be on the African plains, this look means your child has no comprehension of what you just poured your teacher-mommy heart out to tell them. Now you have two people feeling bad about themselves and probably not that great about the other person. You begin to fear that all the worries that you weren\u2019t good enough to homeschool are being confirmed. Your child is starting to drown in discouragement. Where do you go from here? I learned long ago that the best move is to try a new move. A different approach to how to continue the lesson may provide the key to unlocking the door to understanding. Let me take you back with me to a memory that started out with this look, but ended up with the wonderful, beautiful, soul-satisfying look of joy. We were on DAY 20 something (or was it 120 something?) of learning the times tables. We had started with the ones. We were still on the ones. I was beginning to think we would be practicing the ones as we drove to get his driver\u2019s license in ten years. We had finished up a rousing science experiment, breezed through reading, and enjoyed a history video. There was no avoiding the next subject any longer. It was time for math and we had been parked on multiplication for a Very. Long. Time. I said a quick prayer and started with one last muster of hope.\u00a0 \u201cOne times one is\u2026\u201d \u201cTwo.\u201d \u201cNo, it\u2019s one; it means you have one, one time.\u201d \u201cOkay, one times one is one.\u201d \u201cOne times two is\u2026\u201d \u201cThree.” \u201cOh dear. Let\u2019s look at this again.\u201d And I proceeded to go over it again, only to get THAT LOOK. My heart broke for my son, knowing how discouraging this was to him. If only we could get this down so he could get back to his happy, running, climbing, jumping, leaping, skipping self.\u00a0 Suddenly I had an idea. \u201cLet\u2019s go outside,\u201d I suggested. We went out to the patio where I had him stand facing me. \u201cWe\u2019re going to do jumping jacks,\u201d I told him. \u201cAs you jump, we\u2019ll say our times tables.\u201d And so we started, with him echoing me as he jumped in rhythm to our chants. We worked our way through the fives, going through each a few times as I gradually stopped giving him the answers.\u00a0 By the time I was ready to drop from exhaustion, my son\u2019s face was beaming as he reveled in the sense of accomplishment he had achieved. Now THAT is a look I treasure! What I had hit on that day was the power of finding my son\u2019s \u201clearning language\u201d, as I called it, or learning style as it is often referred to. The key to unlocking that door to comprehension in his brain was moving and verbal rhythm. Within a week he had progressed through the twelves tables! As I applied this valuable tool in the years that followed, he mastered his spelling words by writing them outside with sidewalk chalk; the larger movements he could make with his arm as he wrote turned that learning key in his brain.\u00a0 I utilized the same insight with my other children as the years passed.\u00a0 My touchy-feely son quickly learned to read when I gave him a pan of cornmeal to trace the letters in.\u00a0 We memorized long Bible passages such as the fifth chapter of Matthew by saying it in a singsong manner. The active ones tapped their feet in accompaniment, while the more visual learners among them wrote out it verse by verse over and over.\u00a0 What I had discovered, and later researched more thoroughly, is that the ways our individual brains think, read, learn, remember, reason, solve problems, and even pay attention varies greatly from person to person. What helps one person process new information, store it in the appropriate area of their brain, and recall it as needed later may hinder the process in another person.\u00a0\u00a0\u00a0 The VARK model demonstrates this. Visual learners thrive with pictures, images, and spatial organization of elements. Those who learn well with the aid of rhythm, rhyme, music or other sounds are auditory learners. Reading\/writing learners excel with the traditional mode of education by reading and\/or writing the material. And kinesthetic learners, like my son, need movement and touch. Understanding the way your child learns best and finding ways to work his or her lessons in through those channels can turn that horrible look of confusion and despair into the wonderful countenance of a child whose joy of learning has been sparked with hope and confidence. Although you can learn a lot about your child just from observing them through their daily life and their approach to learning, a cognitive skills test can be a handy tool to get a fuller picture of their strengths and weaknesses. It can be a valuable investment to help set the stage for an effective learning atmosphere in your home classroom.\u00a0 As part of a grant from the\u00a0Gibson Institute of Cognitive Research, LearningRx Raleigh and Cary has been awarded the opportunity to provide FREE cognitive skills assessments to a limited number of schools and co-ops in the area and has selected NCHE Homeschoolers to be one of the beneficiaries! The Gibson Test is conveniently taken at home, using a laptop or tablet; it only takes about 45 minutes to complete and it has a retail value of $97 each. Learn more about this assessment and register here. I look forward to discovering more about my children\u2019s cognitive development and gaining some new ideas on how to coordinate my teaching methods […]<\/p>\n","protected":false},"author":12727,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_et_pb_use_builder":"","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","_monsterinsights_skip_tracking":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_wpcom_ai_launchpad_first_post":false,"_jetpack_hide_featured_image":false,"_jetpack_featured_image_duplicate_dismissed":0,"_jetpack_feature_clip_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_post_was_ever_published":false,"_members_access_role":[],"_members_access_error":""},"categories":[105,129,130,156],"tags":[],"class_list":["post-22505","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-nche-blog","category-creative-ideas","category-resources","category-learning-styles"],"acf":[],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/pgvs5H-5QZ","jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/nche.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22505","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/nche.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/nche.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nche.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/12727"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nche.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=22505"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/nche.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22505\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":35271,"href":"https:\/\/nche.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22505\/revisions\/35271"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/nche.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=22505"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/nche.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=22505"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/nche.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=22505"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}