Als moeder die thuisonderwijs geeft, ben ik van mening dat kinderen die zijn opgegroeid in gezinnen met thuisonderwijs zoveel voordelen hebben, waaronder de mogelijkheid om het leven te delen met hun broers en zussen.
Ik ben opgegroeid met een broer of zus van het andere geslacht. We woonden in hetzelfde huis, gingen naar dezelfde kerk en genoten van dezelfde gezinsvakanties, maar we deelden eigenlijk niet veel van dezelfde herinneringen. We waren betrokken bij afzonderlijke activiteiten, zelfs in de kerk. We hebben nooit op dezelfde school gezeten. We speelden niet dezelfde sporten. We hadden niet veel gemeenschappelijke vrienden. Ik denk dat deze situatie heel typerend is, vooral voor gezinnen met één jongen en één meisje die naar traditionele scholen gaan.
Dus, hoe is thuisonderwijs anders? We kiezen ervoor om al onze tijd samen door te brengen. Schoolwerk doen we samen. We doen samen klusjes. We eten samen maaltijden. Activiteiten doen we samen. Wij zijn vrienden met hele gezinnen! Onze vrienden zijn van alle leeftijden! Het meeste van wat we doen is gezinsgeïntegreerd, zelfs in de kerk. We gaan niet vaak uit elkaar voor aparte activiteiten. Wij delen het leven. Wij delen herinneringen. Het resultaat is een diepe en gedeelde band.
We leren in alle situaties van elkaar: hoe we mensen ontmoeten, meedoen, vriendelijkheid tonen en met elkaar overweg kunnen. God plaatst kinderen in een gezin niet voor niets in een bepaalde volgorde. Vaak breekt het oudste kind het ijs en wijst het de weg voor de jongere broertjes en zusjes. Wat een zegen is dit! En de jongere kinderen zijn dol op en bewonderen hun oudste broer of zus. De broers en zussen observeren en leren over ieders speciale interesses en talenten. Ze nemen deel aan elkaars leven.
Broers en zussen groeien niet per ongeluk naar elkaar toe. Het vergt constante aandacht voor eerlijkheid, rechtvaardigheid en karaktervorming van de ouder. Pesten en verbittering in huis wil je voorkomen. Het kan hard werken zijn, maar wat een prachtige beloning voor je inspanningen! Je eindigt met jongvolwassenen die van elkaar houden en elkaar steunen, contact houden en speciale gebeurtenissen delen. Ze hebben een levenslange band, deels omdat ze zoveel gedeelde herinneringen en vrienden hebben. Ze delen vaak hetzelfde geloof in God, wat een bijzondere en waardevolle gemeenschap is. Ze genieten echt van elkaars gezelschap. Al die tijd die we samen hebben doorgebracht, heeft echt zijn vruchten afgeworpen!
Natuurlijk kunnen gezinnen deze nabijheid bereiken zonder thuisonderwijs, maar ik zie het als een grote factor die daaraan bijdraagt. Ik zie het als een cadeau! Ik ben er zo dankbaar voor. En ik denk dat mijn kinderen dat ook zijn!
Dava Banner is zevenendertig jaar getrouwd en heeft drie fijne zonen. Zij en haar gezin wonen op een kleine boerderij in Crouse.