Toen ik begon met thuisonderwijs, dacht ik dat mijn grootste verantwoordelijkheid het kiezen van het juiste lesprogramma was. Ik besteedde talloze uren aan het vergelijken van wiskundeprogramma's, het lezen van recensies en de vraag of ik wel genoeg behandelde. Als een les niet goed ging of mijn kinderen zich verzetten tegen schoolwerk, ging ik ervan uit dat ik de verkeerde boeken had gekozen of niet goed genoeg lesgaf.
Net als veel ouders die hun kinderen thuisonderwijs geven, mat ik succes af aan voltooide opdrachten, toetsresultaten en of we ons aan het schema hielden. Maar ergens onderweg begon mijn definitie van succes te veranderen. Het was niet één dramatisch moment dat mijn denkwijze veranderde. Het waren eerder jaren waarin ik mijn kinderen zag opgroeien. Ik realiseerde me dat ze veel meer leerden dan alleen de tafels van vermenigvuldiging, grammaticaregels of historische data. Elk gesprek aan de eettafel, elke teleurstelling die we samen verwerkten, elke kans om iemand anders te helpen, elke beslissing over hoe ze hun tijd besteedden, vormde de volwassenen die ze aan het worden waren.
Toen besefte ik dat thuisonderwijs nooit primair om academische prestaties had gedraaid. Het ging om discipelschap. Het ging erom mijn kinderen voor te bereiden op het volwassen leven en het leven dat God voor hen in petto heeft. Academische vakken zijn belangrijk. Lezen, schrijven, rekenen, wetenschap en geschiedenis zijn essentieel. God heeft ons geschapen om te leren, diep na te denken en ons verstand goed te gebruiken. We moeten streven naar uitmuntendheid in de opvoeding van onze kinderen. Maar academische prestaties zijn slechts een klein onderdeel van een veel groter geheel.
Op een dag zullen onze kinderen geen spellingstoetsen meer maken of wiskundelessen volgen. Ze zullen financiële beslissingen nemen, actief zijn in hun kerk, gezinnen stichten, carrières opbouwen en zich staande houden in een cultuur die hun overtuigingen vaak op de proef stelt. Ze zullen wijsheid meer nodig hebben dan werkbladen, karakter meer dan diploma's en onderscheidingsvermogen meer dan perfecte cijferlijsten.
Als ouders die thuisonderwijs geven, hebben we het unieke voorrecht om onze kinderen tijdens die vormende jaren bij te staan. We behandelen niet zomaar vakken; we vormen mensen die het licht van de wereld van morgen zullen zijn. Dat besef bracht een ongelooflijke vrijheid in ons thuisonderwijs.
In plaats van te vragen: "“Hebben we vandaag alle lessen afgerond?” Ik begon te vragen: "“Wat voor soort mensen worden mijn kinderen?” Leren ze doorzettingsvermogen als wiskunde moeilijk is? Zijn ze aardig voor hun broers en zussen? Weten ze hoe ze hun excuses moeten aanbieden als ze iets fout hebben gedaan? Kunnen ze ijverig werken zonder dat iemand hen er constant aan moet herinneren? Groeien ze in hun relatie met de Heer? Die vragen begonnen net zo belangrijk – zo niet belangrijker – te worden dan of we alle vakjes in de planner hadden aangevinkt.
Sommige van de meest waardevolle lessen in ons thuisonderwijs kwamen niet uit een lesprogramma. Ze ontstonden tijdens het samenwerken in de tuin, het serveren van maaltijden aan iemand in nood, het beheren van hun eerste salaris, het bespreken van de actualiteit, het hardop voorlezen van geweldige boeken of simpelweg het bespreken van tegenslagen in het leven. Ze kwamen voort uit het toestaan dat mijn kinderen faalden en hen vervolgens te leren hoe ze daar met waardigheid weer bovenop konden komen. Die momenten lijken op papier misschien niet altijd even productief, maar ze worden vaak de lessen die onze kinderen meenemen naar hun volwassen leven.
Toen mijn oudere kinderen de eindexamens naderden, gebeurde er iets verrassends. Ik merkte dat ik me minder zorgen maakte over of ze elk meetkundig bewijs nog wisten, en meer over of ze de waarheid liefhadden, verantwoordelijkheid namen voor hun daden, anderen met respect behandelden en wisten hoe ze moesten blijven leren, ook lang nadat het thuisonderwijs was afgelopen.
Onderwijs stopt niet na het behalen van het diploma. Als we ons werk goed hebben gedaan, hebben we onze kinderen geleerd hoe ze hun hele leven lang kunnen blijven leren. Ik heb ook geleerd dat elk kind een ander pad bewandelt naar volwassenheid. De een blinkt misschien uit in schoolprestaties en gaat naar de universiteit. De ander ontdekt misschien een ondernemersgeest of een talent voor handwerk. De een bloeit op in de kunst, terwijl de ander uitblinkt in technologie of het geloof. Het is niet onze verantwoordelijkheid om identieke resultaten te bereiken. Het is onze verantwoordelijkheid om elk kind op een getrouwe manier voor te bereiden op de unieke roeping die God voor hem of haar in gedachten heeft.
Dat betekent soms gas terugnemen. Soms het lesplan even aan de kant leggen voor een belangrijk gesprek. Soms een tiener de kans geven om werkervaring op te doen, een vaardigheid te ontwikkelen of anderen te helpen, omdat die mogelijkheden lessen bieden die geen enkel leerboek ooit zou kunnen overbrengen. Het mooie van thuisonderwijs is dat we de flexibiliteit hebben om zowel kennis als wijsheid na te streven.
Over een paar jaar zullen mijn kinderen zich waarschijnlijk niet alle lessen herinneren die we samen hebben gehad. Ze zullen zich waarschijnlijk niet herinneren welk geschiedeniscurriculum we gebruikten of welke score ze haalden op een gestandaardiseerde toets. Maar ik bid dat ze zich zullen herinneren dat ons huis een plek was waar vragen welkom waren, waar geloof werd beleefd, hard werken werd gewaardeerd, fouten kansen werden om te groeien en leren gevuld was met nieuwsgierigheid en plezier. Bovenal hoop ik dat ze zich zullen herinneren dat ik ze niet alleen probeerde voor te bereiden op de volgende klas. Ik bereidde ze voor op het leven.
Als ouders die thuisonderwijs geven, is het gemakkelijk om druk te voelen om het tempo van anderen bij te benen of onze kinderen te vergelijken met de prestaties van andere gezinnen. Maar thuisonderwijs draait nooit om het winnen van een academische wedstrijd. Het gaat erom de harten, geesten en het karakter van de kinderen die God ons heeft toevertrouwd, op een trouwe manier te begeleiden.
Op een dag zullen de boeken worden opgeborgen. De lesplannen zullen af zijn. Het thuisonderwijslokaal zal stil worden. Maar de volwassenen die uw huis verlaten, zullen veel meer meenemen dan alleen een opleiding. Ze zullen de invloed dragen van een ouder die ervoor koos om naast hen te staan, hen doelgericht te begeleiden en hen voor te bereiden – niet alleen op hun diploma, maar op het leven waartoe God hen heeft geroepen. En misschien is dat wel de belangrijkste les die thuisonderwijs ooit heeft willen overbrengen.
