Het was een van die zeldzame dagen waarop de winter net genoeg zijn greep losliet om een vleugje warmte en zonneschijn door zijn ijzige omhelzing te laten sijpelen. Na maanden op de loopband in een benauwde, overvolle sportschool, waren deze warmte en zonneschijn precies wat ik nodig had. Tien minuten na het begin van mijn hardlooprondje begonnen mijn knieën me te vertellen dat het asfalt veel minder meegaf dan de band van een loopband. Hoewel de frisse lucht verkwikkend was, vond ik het lastig om mijn ademhaling aan te passen aan iets anders dan kamertemperatuur. En ik had de warmte van de zon overschat, waardoor ik te licht gekleed was en het koud had. Na twintig minuten overwoog ik om terug te keren naar de auto, totdat al die maanden training hun vruchten begonnen af te werpen. Ik vond een goed ritme en reguleerde mijn ademhaling. Wat eerst een oncomfortabele kou was geweest, werd de perfecte temperatuur. Ik herinnerde mezelf eraan om te blijven doen wat ik wist dat ik moest doen, en dat dit was waarvoor ik had getraind. Terwijl ik die dag mijn route aflegde, kon ik het niet laten om een paar parallellen te trekken tussen mijn sportieve activiteiten en mijn jaren van thuisonderwijs.
De eerste overeenkomst tussen hardlopen en thuisonderwijs is het vinden van en Houd dit tempo aan. Of een atleet nu te voet, op wielen of in het water is, de moeilijkste verleiding om te weerstaan is om niet te snel van start te gaan. Tussen de adrenalinekick na het startsignaal en het gejuich van het publiek is het moeilijk om niet meteen vol gas te geven. Het risico hiervan is dat je de race niet goed – of helemaal niet – kunt uitlopen. Hoewel je waarschijnlijk geen fans aan de startlijn van het nieuwe schooljaar zult hebben die je aanmoedigen, is het risico vrijwel hetzelfde. Wat ik in twintig jaar thuisonderwijs consistent als waar en nuttig heb ervaren, is dat een langzame, gestage start zowel mij als mijn leerlingen de tijd geeft om weer te wennen aan 'schoolgaan' en een tempo te vinden dat op de lange termijn werkt. Elk jaar beginnen we onze eerste schoolweek op een woensdag, zodat de eerste week kort is, en ik begin met slechts een paar vakken. Een paar weken later voeg ik de rest van de vakken toe, zodra we het ritme van het jaar te pakken hebben. Te hard en te snel beginnen leidt tot een snelle burn-out. Leren om je tempo te bepalen, zowel op de atletiekbaan als in de klas, is essentieel om goed te presteren.
De tweede parallel, die losjes verbonden is met de eerste, is om ken je grenzen. Het spreekt waarschijnlijk voor zich dat er grote gevaren zijn voor een atleet die zijn grenzen overschrijdt. Er is een dunne lijn tussen het streven naar het volgende niveau en het overschrijden van wat redelijk is. Dit geldt verrassend genoeg ook voor thuisonderwijs. Er zijn dagen dat school gewoonweg moeilijk is en je er gewoon doorheen moet bijten. Andere dagen of weken – of misschien wel hele seizoenen – kan het leven je met zoveel kracht op de proef stellen dat je veel verder gaat dan je aankunt. Wanneer dat gebeurt, is de veiligste en verstandigste aanpak om een pauze te nemen. Als je langere tijd thuisonderwijs geeft, is de kans honderd procent dat je op een gegeven moment behoefte aan rust zult hebben. Het kan gaan om de geboorte van een kind, het omgaan met een chronische ziekte, onverwacht baanverlies, een verhuizing of de zorg voor ouder wordende ouders. Als moeders hebben we de neiging om door te zetten en ervoor te zorgen dat we "het schoolwerk doen", terwijl we vergeten dat de meest waardevolle lessen niet in een boek of lesprogramma te vinden zijn. Geblesseerde atleten en uitgebrande thuisonderwijsmoeders zijn hun teams geen dienst. Zowel sporters als leraren hebben de wijsheid nodig om hun grenzen te kennen en de nederigheid om regelmatig pauzes te nemen.
De derde parallel is wellicht de belangrijkste, en dat is om onthoud je Waarom. Of, met andere woorden: wat is jouw motivatie? Waarom kies je ervoor om elke dag op te staan en moeilijke dingen te doen? Thuisonderwijsmoeders staan voor dezelfde ontmoedigende uitdagingen als atleten in training: goede dagen en slechte dagen; dagen waarop het makkelijk gaat en dagen waarop het een gevecht is; dagen waarop je je doel bereikt en dagen waarop je tekortschiet. Er zijn momenten geweest dat ik het gevoel had dat ik een marathon kon lopen en andere momenten waarop een vijfjarige me eruit kon rennen! Jouw motivatie – jouw waarom – is waar je op terugvalt als je het gevoel hebt dat je wilt opgeven. Je motivatie herinneren geeft je de wil en de drive om door te gaan, ondanks tegenslagen, teleurstellingen en vermoeidheid. Fysieke doelen hebben hun plaats in een evenwichtig leven, maar hoeveel groter, hoger en eeuwig is de roeping om het hart van je kind te vormen en te begeleiden tijdens de jaren van thuisonderwijs!
Nadat ik die late winterdag mijn korte hardlooprondje van vijf kilometer had voltooid, was ik blij dat ik niet had opgegeven toen de omstandigheden te zwaar werden. De frisse lucht en de zon waren een welkome afwisseling en het voelde geweldig om een klein doel te bereiken. Er waren dagen dat ik het gevoel had dat ik weinig vooruitgang boekte, of dat mijn inspanningen het niet waard waren. Het was dus fysiek en mentaal zeer bevredigend om de vruchten te plukken van de uren in de sportschool en de kilometers op de loopband. Na eenentwintig jaar thuisonderwijs aan onze vier kinderen schiet die vergelijking echter tekort. Alle uren, dagen en jaren die we samen hebben doorgebracht, hebben zoete, blijvende vruchten afgeworpen in ieders leven. Nu je aan een nieuw schooljaar begint, laat je dan bemoedigen door het feit dat wat je dag in dag uit doet om gehoor te geven aan de roeping van het thuisonderwijs ertoe doet. De moeilijke dagen, de makkelijke dagen en alle dagen daartussenin zijn waardevolle investeringen van je tijd, moeite en toewijding. Blijf doorzetten!
