Een seizoen van overgangen
Hallo lezer! De NCHE-blog is eindelijk terug. Het is alweer drie lange jaren geleden dat we elkaar voor het laatst zagen. In dit bericht leg ik uit waarom we een pauze hebben ingelast en geef ik je een update over de nieuwe ontwikkelingen rondom de blog.
Om een lang verhaal kort te maken: ik ging studeren. Nadat ik achtentwintig jaar thuisblijfmoeder was geweest en sinds 2001 de lerares in ons thuisonderwijs, begon ik aan mijn studie terwijl mijn man het grootste deel van het thuisonderwijs van onze laatste paar kinderen overnam. Dat was nogal een overgang voor iedereen!
Na mijn afstuderen in grafisch ontwerp – en na heel wat “Godsmomenten” onderweg – begon ik als freelance grafisch ontwerper te werken, gaf ik les op hbo-niveau en, het mooiste van alles: ik verruilde mijn functie als secretaresse bij NCHE voor die van mediadirecteur. Dat was wederom een enorme verandering, voor iedereen. Ik zal je een klein geheimpje verklappen: ik nam de rol over van Wonder Woman (oftewel Debbie Mason), die tegelijkertijd (en nog steeds) evenementendirecteur en redacteur van GREENHOUSE was.
De veranderende kijk op thuisonderwijs
Onderweg heb ik zoveel geleerd, en ik kan niet wachten om dat met onze lezers te delen. Iets wat me opviel tijdens mijn loopbaan in het hoger onderwijs, zowel als student als docent, was de manier waarop ik werd behandeld toen mijn achtergrond in thuisonderwijs bekend werd. In elke situatie waarin mijn ervaring met thuisonderwijs ter sprake kwam, werd het met enthousiasme ontvangen. Er werd me gevraagd: "Hoe kunnen we meer thuisonderwijzers bereiken?" en ik kreeg steeds weer te horen: "We zijn dol op thuisonderwijzers! Ze doen het zo goed in ons programma." Dat antwoord kreeg ik keer op keer van afdelingshoofden, professoren en bestuurders. Ik denk dat dit veel zegt over de reputatie die is opgebouwd door het harde werk en de toewijding van zoveel thuisonderwijzende ouders zoals jullie, die zich inzetten om hun kind de best mogelijke opleiding te geven. Papa en mama – ga zo door! Er is een geweldige verschuiving gaande in de maatschappelijke kijk op thuisonderwijs, en dat hebben jullie verdiend.
Toen mijn moeder me de laatste twee jaar van mijn middelbare school thuisonderwijs gaf (dat was ergens in de jaren 1900), was de heersende houding ten opzichte van thuisonderwijs: verwarring–”Wat is dat?”, wantrouwen– ”Waarom zou je dat willen doen?”, en veroordeling– "Jouw kinderen zullen nooit succesvol worden." Hoewel we deze houding nog steeds vaak tegenkomen, begint onze samenleving zich twee dingen te realiseren. Ten eerste functioneren onze openbare scholen niet zo goed. Naast het geweld, het gebrek aan middelen, de controversiële methoden en de groeiende behoefte aan speciale onderwijsbehoeften waar scholen slecht op zijn toegerust, leren leerlingen simpelweg niet de basisvaardigheden die ze nodig hebben voor een succesvolle carrière.
Een van de eerste lessen die we kregen bij grafisch ontwerp was hoe je een liniaal gebruikt. Echt waar. Ze hebben dat blijkbaar aan het curriculum moeten toevoegen. op een universiteit omdat er zoveel leerlingen aan het programma deelnemen die nog niet weten hoe ze een rechte lijn moeten meten. Naast deze en andere elementaire vaardigheden hoorde ik hoe goed thuisscholieren hun lesrooster konden beheren, deadlines konden halen en met anderen konden omgaan (je weet wel, socialisatie!), respect tonen voor autoriteit en de algehele prestaties in de klas verbeteren. Dat is het tweede inzicht dat de huidige maatschappij krijgt over thuisonderwijs: het werkt! Jarenlang hebben kinderen die thuisonderwijs hebben gevolgd een reputatie opgebouwd als begaafd, voorbereid, respectvol, hardwerkend en, durf ik te zeggen, goed opgeleid!
De waarde van het thuisonderwijstraject
Ondertussen, thuis, moesten mijn kinderen wennen aan het feit dat papa de hele dag bij hen was. Mijn man deed fantastisch werk met de ongelooflijke taak om hen in leven te houden en te voeden, terwijl hij ook het grootste deel van hun thuisonderwijs verzorgde. Als ik 's middags thuiskwam, werkte ik met hen aan andere vakken voordat ik mijn eigen boeken opensloeg om mijn huiswerk te maken. Ik heb die twee jaar heel weinig geslapen, maar we hebben het gered, en toen kwam de overgang naar het moederschap met een baan.
Omdat ik "zoveel leservaring had" en goed had gepresteerd in het programma, was ik vereerd dat me een docentenfunctie binnen de afdeling werd aangeboden. Wat hield mijn leservaring dan precies in? Achtentwintig jaar thuisonderwijs aan mijn kinderen en een paar jaar lesgeven in samenwerkingsverbanden. Je kunt je vast wel voorstellen hoe fijn het was dat al die jaren lesplannen maken, lesmateriaal kiezen, de beste methode bepalen om de verschillende vakken te onderwijzen en mijn kinderen een gedegen opleiding te geven, op die manier werden erkend.
Dat ging niet over mij, dat ging over ons allemaal. Jij Er zijn nu zoveel mensen die zich in allerlei situaties bevinden. Misschien breng je offers zodat een van je ouders thuis kan blijven bij de kinderen, of misschien ben je een alleenstaande ouder die dubbel werk moet verrichten. Al die lesprogramma's die je doorneemt om het juiste te vinden. De late avonden waarop je je voorbereidt op de volgende schooldag. De aangebrande maaltijden doordat je multitaskt terwijl je probeert het essay te lezen dat ze hebben geschreven. De worsteling om de volgende wiskundeopgave op te lossen, zodat je ze een stap voor kunt blijven. De vindingrijkheid waarmee je een science lab in je keuken bouwt. Het rommelige huis, de stapels wasgoed en de vraag of je ooit alles op orde krijgt. De tranen, het lachen, de worstelingen en de overwinningen... het is het allemaal absoluut waard om die tijd met onze kinderen door te brengen, ze te zien leren en slagen, sterke relaties op te bouwen en een blijvende basis te leggen. Maar, zoals mijn man zou zeggen, de kers op de taart is dat dit alles wordt erkend en gewaardeerd als de bijdrage aan de maatschappij die het is.
Introductie Geworteld
En hier sta ik dan, een jaar lesgeven aan de hogeschool achter de rug, nog één semester te gaan, en dan heb ik het genoegen terug te keren naar waar mijn doel altijd al was: thuiswerken en meer tijd besteden aan het thuisonderwijs van ons gezin. Daarnaast ben ik ontzettend blij om als mediadirecteur van NCHE te mogen werken en in die hoedanigheid introduceer ik jullie onze vernieuwde blog: Geworteld. In een volgende blogpost ga ik dieper in op de betekenis achter het logo en de nieuwe naam, en op de nieuwe richting die onze blog zal inslaan. In de tussentijd daag ik jullie uit om te raden wat de symboliek achter onze nieuwe identiteit is. Laat het weten in de reacties als je denkt dat je het weet!
Foto: Hope Carroll
