Mijn man en ik namen de beslissing: geen openbare school meer. We konden ons geen privéschool veroorloven, dus kozen we voor thuisonderwijs als alternatief. Toen sloeg de paniek toe. Wat als ik het leven van mijn kind verpest? Ik herinner me nog wat mijn vriendin Beth me vertelde tijdens ons laatste gesprek voordat we een besluit namen. "Voor je het weet, zal het voelen alsof je van een boomstam valt." Ik heb diezelfde angst van zo veel mensen gehoord die aan thuisonderwijs beginnen. Het is normaal. Bijna elke ouder voelt het op een bepaald moment in het thuisonderwijstraject. We zijn bang dat we de administratieve taken, zoals het maken van cijferlijsten of het uitreiken van diploma's, niet aankunnen. Er zijn zaken die normaal gesproken door een schoolbegeleider worden geregeld, zoals het inschrijven voor AP- of SAT-examens of rijlessen, die nu volledig op onze schouders als ouders rusten. We vrezen de grote, wijdverbreide mythe van socialisatie – dat onze kinderen uiteindelijk raar zullen worden.
Hoewel thuisonderwijs een enorme verantwoordelijkheid met zich meebrengt, is het zeker niet iets waar de meesten van ons niet toe in staat zijn. Laten we het over deze angsten hebben.
Wanneer ben je begonnen met thuisonderwijs? Het antwoord dat we vaak vergeten, is dat het begint op de dag dat een kind geboren wordt. We leren ons kind eten, drinken, praten, zindelijk worden, spelen met vriendjes, genieten van boeken, kleuren, ons helpen in huis, delen met anderen, zichzelf aankleden, en... de lijst is eindeloos. Tegen de tijd dat een kind naar school gaat, heb je het al een oneindige lijst met dingen geleerd, en dat blijf je ook doen. Dus waarom zijn we bang om onze kinderen zelf op te voeden?
De meesten van ons hebben geen thuisonderwijs gehad. Toen ik opgroeide, had niemand dat. Er waren wel kleine schooltjes met één lokaal op het platteland, maar iedereen ging naar school In een of andere vorm. Die realiteit heeft onze perceptie gevormd van hoe kinderen vanaf vijf jaar leren: iemand anders geeft ze les. We hebben onszelf nooit als die taak gezien. Mensen gaan naar de universiteit om te leren hoe dat moet, en wij niet. We kunnen onmogelijk weten hoe dat moet. Dus het is onzekerheid en ons wereldbeeld die ons tegenhouden, niet ons vermogen.
Weet je, als je kind nog jong is, echt niet meer dan zij over tellen, optellen, aftrekken, vermenigvuldigen of delen? Weet je niet hoe je letters moet herkennen of moeilijkere woorden moet lezen dan zij? Word je niet enthousiast van iets nieuws dat je buiten ziet, met al zijn schoonheid of eigenaardigheden? Weet je niet hoe je iets kunt opzoeken om er meer over te weten te komen? Natuurlijk wel! Hoe heeft je peuter geleerd om de vloer te dweilen of een ijsje te eten? Je hebt het samen met hen gedaan, en zij hebben ook toegekeken! Als ze iets wilden proberen wat jij nog nooit had gedaan, heb je het dan niet samen met hen geleerd? Natuurlijk wel! Thuisonderwijs is niet anders.
We zijn vaak bang dat we onze kinderen voor de tweede keer in de problemen brengen als ze naar de middelbare school gaan. Die oude onzekerheid steekt weer de kop op. We voelen ons opnieuw totaal onbekwaam om met de schoolprestaties om te gaan. Ik moet toegeven dat ik het tellen van vaten in de eerste klas vreselijk vond, en wiskunde is er nooit beter op geworden. Ik vind het nog steeds niet leuk. Het gaf me een ongemakkelijk gevoel. Weigerde ik het les te geven? Nee. Onze school had wiskundelessen voor de bovenbouw van de basisschool (Wiskunde Olympiade) en de middelbare school (Math Counts). Ik meldde me aan als docent voor de Wiskunde Olympiade, waardoor ik mijn voorkennis van algebra moest opfrissen. Ik betaalde de docent voor extra lesmateriaal zodat ik, samen met mijn zoon, een van haar leerlingen kon zijn bij Math Counts, waar zowel algebra I als algebra II aan bod komen. Ik friste mijn kennis weer op en leerde het, tot op zekere hoogte, tegelijk met hem. Ik haalde goede cijfers voor wiskunde op school, maar ik wist eigenlijk niet wat ik deed. Het lesgeven aan mijn kinderen was een hele opgave, totdat ik me realiseerde dat ik het nu begreep. Ik moest het water in om te kunnen zwemmen. Daarna, voor de meer geavanceerde wiskunde na algebra, volgden we een programma aan onze community college – ik maakte daarbij gebruik van andere bronnen. Er waren ook andere vakken, zoals natuurkunde en filosofie, die ik tegelijk met hen moest leren. Bedenk dit: jouw kinderen leren ook van jouw leerproces!
Naast de kernvakken en de angst voor bepaalde kennis, worden er vaak zorgen geuit over de administratieve aspecten die komen kijken bij het behalen van een diploma en het vinden van een baan of vervolgopleiding voor een kind. Het is weer tijd voor ouders om bij te leren! Natuurlijk zijn hulpmiddelen zoals Google of je favoriete zoekmachine goud waard om erachter te komen hoe dit allemaal in zijn werk gaat. Een betere optie? Kom naar de Thrive! Conferentie in mei en woon uitstekende presentaties bij over diverse onderwerpen voor de middelbare school. Of word lid van een samenwerkingsverband waar je in contact komt met ouders die hun kennis en ervaring graag met je delen.
Andere mensen hebben al ervaring met administratieve taken op de middelbare school. Zij kunnen je advies geven, maar als je je niet omringt met mentoren, zul je het alleen moeten doen. En dat is best eng! NCHE heeft er ook veel moeite in gestoken om ervoor te zorgen dat je over de nodige informatie beschikt, en nche.com biedt een schat aan hulp voor je middelbare schooltijd, die je door verschillende aspecten heen leidt, zoals cijferlijsten en rijlessen.
We vrezen ook de vermeende schade van de aloude mythe over socialisatie. Als je thuisonderwijs hebt gegeven, weet je dat het een mythe is. De maatschappij beschouwt die mythe voor een groot deel nog steeds als waarheid, en als je nieuw bent in het thuisonderwijs, is het makkelijk om erin te trappen. Wat als ik het leven van mijn kind verpest omdat het niet de hele tijd met andere kinderen omgaat? Wordt het dan niet raar?
Maar wat is een vreemder socialisatiemodel dan een kind dertien jaar lang opsluiten met een groep leeftijdsgenoten en relatief weinig volwassenen? Van wie zullen ze dan gedrag leren? Vergelijk dat eens met een kind dat thuisonderwijs krijgt en de meeste interacties heeft met ouders, andere gezinnen die thuisonderwijs geven (inclusief ouders), kinderen van alle leeftijden, volwassenen in diverse beroepen, volwassenen in musea, bibliotheken, kunst- en muzieklessen, coöperaties, enzovoort. Welke van deze twee omgevingen biedt een rijkere sociale omgeving?
Daarmee is mijn punt bewezen. Een kind dat thuisonderwijs krijgt, zal een oneindig rijkere sociale ontwikkeling doormaken dan welk kind dan ook in het reguliere schoolsysteem, tenzij je er alles aan doet om ze nergens bij te betrekken. (Ja, dan kunnen ze wel een beetje vreemd zijn.) Dat is trouwens een belangrijke reden waarom universiteiten zo dol zijn op thuisgeschoolde kinderen. Ze komen over het algemeen veel beter voorbereid op de universiteit aan, klaar om met docenten om te gaan en de druk van het studentenleven aan te kunnen dan hun leeftijdsgenoten van openbare en particuliere scholen. Ze hebben het immers al hun hele schooltijd gedaan. Ze zijn sociaal gezien uitstekend aangepast!
Samenvattend, laat ik eens kijken naar de Schrift. 2 Timoteüs 1:7 zegt: "Want God heeft ons een geest gegeven, niet van vrees, maar van kracht, liefde en zelfbeheersing." Net zoals de angst om in het water te springen, besef je pas als je het doet dat het anders is dan je dacht. Spring erin. Je kunt het!. Wees niet bang!
