Ik herinner me nog goed het moment dat we onze eerste NCHE-conferentie binnenliepen. Het was 2005, onze oudste dochter was vijf jaar oud en Dana en ik hadden al besloten om haar thuis te onderwijzen – we hadden alleen geen idee hoe dat er in de praktijk uit zou zien. We troffen duizenden gezinnen aan die samenkwamen met een gedeelde visie, ouders die de verantwoordelijkheid namen voor de opvoeding van hun kinderen en sprekers die een helder en overtuigend beeld schetsten van wat thuisonderwijs kon inhouden. We kwamen om lesmateriaal te vinden, maar we vertrokken met iets veel groters. We beseften dat we deel uitmaakten van iets belangrijks, en dat moment heeft onze reis gevormd.
De afgelopen twintig jaar is thuisonderwijs een van de grootste zegeningen in ons leven geweest. Dana en ik hebben inmiddels vijf van onze kinderen de volwassenheid in zien gaan – vier van hen zijn getrouwd – en er wonen er nog vier thuis. Al die jaren hebben we vooral waarde gehecht aan de tijd die we samen doorbrengen, de relaties die we hebben opgebouwd en de mogelijkheid om onze kinderen dagelijks te begeleiden in hun geloof. Thuisonderwijs is niet zomaar een onderwijskeuze; het is een manier van leven. NCHE is er in elke fase van die reis voor ons geweest.
Ongeveer tien jaar na die eerste conferentie begonnen Dana en ik als regionale contactpersonen voor NCHE te werken. Niet veel later werd ik gevraagd om mediadirecteur te worden, en in 2017 nam ik de rol van voorzitter op me. In die tijd was ik ook actief in de pastorale bediening. We hadden in 2005 meegeholpen met het oprichten van een kerk in Boone, en de bediening was onze roeping. Maar in 2018, terwijl we Gods leiding zochten voor wat we hierna zouden doen, gebeurde er iets onverwachts. Op weg naar huis van een NCHE-bestuursvergadering belde Debbie Mason en vroeg of ik erover wilde nadenken om fulltime directeur van NCHE te worden. Terwijl Dana en ik baden en het bestuur instemde met de uitnodiging, werd het duidelijk dat dit niet zomaar een kans was – het was Gods aanwijzing voor onze volgende fase in de bediening.
Het was een voorrecht om samen te werken met een buitengewoon team. Ik ben vooral dankbaar voor Spencer en Debbie Mason, wier decennialange, toegewijde leiderschap NCHE heeft gevormd tot wat het nu is. Hun inzet voor deze missie heeft generaties gezinnen beïnvloed, waaronder die van ons. De meeste van onze huidige bestuursleden hebben zich ook jarenlang trouw ingezet, en ik ben dankbaar voor hun hart voor gezinnen die thuisonderwijs geven. Dat is eigenlijk het verhaal van NCHE: toegewijd leiderschap dat door de jaren heen een blijvende impact heeft. North Carolina is een van de beste staten van het land om thuisonderwijs te geven, en dat is geen toeval. Het is het resultaat van decennialange visie, opoffering en dienstbaarheid van mensen die bereid waren om de leiding te nemen.
Terwijl ik dit schrijf, neem ik afscheid van mijn functie als voorzitter van het NCHE-bestuur, maar blijf ik wel aan als uitvoerend directeur. In mei zal Rick Madl de rol van voorzitter overnemen. Deze verandering weerspiegelt onze groei en de voortdurende uitbreiding van het leiderschap binnen NCHE. Het is een herinnering dat dit werk altijd groter is geweest dan één persoon en dat het zal voortduren nu nieuwe leiders zich aandienen om te dienen.
Hoewel we veel hebben om dankbaar voor te zijn, betreden we ook een tijdperk dat vraagt om overtuiging en krachtig leiderschap. In het hele land wordt thuisonderwijs geconfronteerd met nieuwe uitdagingen. Sommigen pleiten voor overheidsfinanciering van thuisonderwijs via beurzen en onderwijsspaarrekeningen, vaak zonder de gevolgen op lange termijn te erkennen. Anderen dringen aan op strengere regelgeving onder het mom van de bescherming van kinderen. Dit zijn geen onbelangrijke kwesties; ze raken de kern van wat thuisonderwijs zo sterk heeft gemaakt: vrijheid, flexibiliteit en het gezag van ouders om de opvoeding van hun kinderen te bepalen. Wat in de loop der decennia is opgebouwd, moet nu worden beschermd voor de toekomst.
En dat brengt ons terug naar waar dit verhaal begon. Een jong gezin dat een conferentie binnenloopt en beseft dat ze deel uitmaken van iets groters dan zijzelf. Dat verhaal is duizenden keren herhaald. Sommigen van jullie die dit lezen, beginnen net aan hun thuisonderwijsavontuur en beseffen misschien nog niet de volledige omvang van de steun, aanmoediging en begeleiding die NCHE jullie biedt. Anderen van jullie bewandelen dit pad al jaren en hebben de zegeningen van thuisonderwijs en de kracht van deze gemeenschap zelf ervaren.
Waar je je ook bevindt op je reis, ik hoop dat je nadenkt over de behoefte aan toekomstig leiderschap. Als NCHE je gezin heeft geholpen, als deze gemeenschap je thuisonderwijstraject heeft versterkt en als je gelooft in het belang van het beschermen van de vrijheid van thuisonderwijs, wil ik je aanmoedigen om in gebed te overwegen hoe God je roept om te dienen. Dat begint in je eigen huis en kerk en kan uitgroeien tot het dienen van een lokale thuisonderwijsgroep of andere gezinnen in je omgeving. Voor sommigen kan het betekenen dat ze een leidinggevende rol binnen NCHE op zich nemen of zich directer inzetten voor het beschermen van de vrijheid van thuisonderwijs in onze staat en ons land.
We hebben ouders nodig die niet alleen toegewijd zijn aan het thuisonderwijs van hun eigen kinderen, maar die ook bereid zijn te investeren in de bredere thuisonderwijsgemeenschap ten behoeve van de volgende generatie. Als u zich daartoe geroepen voelt, hoor ik graag uw verhaal. Neem rechtstreeks contact met mij op via matthew.mcdill@nche.com. Ik beantwoord graag uw vragen en denk met u mee over hoe u kunt bijdragen. U kunt ook alvast een eerste stap zetten door ons vrijwilligersaanmeldingsformulier in te vullen op nche.com/partner/serve.
Wat voor ons gezin begon als een besluit om thuisonderwijs te geven, is uitgegroeid tot een roeping om andere gezinnen te ondersteunen en te versterken. Terugkijkend op het afgelopen decennium van leiderschap, ben ik vervuld van dankbaarheid – voor de mensen die God heeft gebruikt, de deuren die Hij heeft geopend en de levens die Hij heeft veranderd. Ik bid dat met uw hulp de beste dagen voor deze thuisonderwijsbeweging nog voor ons liggen.
